keicha

ใครหลายคนอาจคงเคยที่จะใฝ่ฝันว่าในชีวิต ชวิตหนึ่งต้องการที่จะมีคนรัก.....เเน่นอนเเละเค้าคนนั้นก้เจอความมรัก....เค้าได้พบป่ะพูดคุยกับความรักมาเป็นเวลานาน...เเต่ เรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...มันจบลงเเล้ว...มันจากไปแล้ว..คนๆนั้นบอกกับตัวเอง ทำไงได้หล่ะก็ในเมื่อกล้าที่จะรักเเล้วเราก็ควรอย่ากลัวที่จะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจริงอยู่ว่าที่พูดอาจง่ายเเต่ทำอาจยาก...เเน่นนอนมันจริงอยู่เเล้วเเต่เราไม่มีทางเลือกมากมายอะไรเพราะคนที่เป็นเเหมือนทุกอย่างในชีวิต.....เค้าคนนั้นได้จากเราไปแล้ว..ถนนเส้นนี้....เราต้องเดินไปเองตามลำพัง......บ่อยครั้งที่เค้าคนนั้นหยุดเดิน....เเล้วก็นั่งพักเพื่อรอที่จะให้คนๆเดิมเดินกลับมาอีกครั้ง...รอ...รอ....รอ...เเต่มันไม่มีท่าทีว่าคนๆนั้นคนเดิมจะเดินกลับมาหลายครั้งที่เค้าคนนั้นท้อเเละเหนื่อย...กับความรัก..เเละอีกหลายครั้งที่เค้าต้องเอามือทั้งสองข้างกุมหน้าของตัวเองเเล้วร้องไห้...เพราะ..เค้าเหงา...เหตุผลมีเพียงเท่านี้เเต่น้ำตาที่ไหลเอ่อมามันมากยื่งนัก...บ่อยครั้งที่เค้าคนนั้นถามตัวเองว่า..เรามันไม่ดีรึยังไงถึงมีเเต่คนจากไป